هدف این پژوهش، ارزیابی مدلهای تجربی و نظری برای تبیین رفتار پارچههای دوجداره حلقوی تاری سوراخدار بهعنوان تقویتکننده در کامپوزیتهای پایه سیمانی تحت آزمون خمش سهنقطهای بوده است. علت اصلی انتخاب این پارچهها، معماری بافت ویژه آنهاست که درگیری مطلوب و قفلشدگی مکانیکی با ماتریس سیمانی ایجاد میکند. وجود سوراخها در ساختار نیز امکان نفوذ و قفلشدگی بهتر ماتریس سیمانی در سرتاسر مقطع نمونه را فراهم میسازد.
نتایج مطالعه نشان داد که مسلحکردن مقطع سیمانی با این پارچهها منجر به بهبود قابلتوجه شاخصهای مکانیکی، بهویژه چقرمگی، میشود. ارزیابی نمونههای تحت آزمون خمش سهنقطهای حاکی از آن بود که در تمامی حالتهای مورد مطالعه شامل کامپوزیتهای با پارچه در حالت استراحت، پارچههای آغشته به رزین در دورترین تار کششی و پارچههای پیشتنیده، شاخصهای رفتار خمشی از قبیل حداکثر نیروی خمشی و چقرمگی در مقایسه با نمونه شاهد افزایش یافته است. همچنین ویژگیهای ساختاری پارچه و شرایط قرارگیری آن در ماتریس، رفتار خمشی کامپوزیت را به طور معناداری تحت تأثیر قرار میدهد و میتوان با انتخاب بهینه این پارامترها، به خواص مکانیکی مطلوب دست یافت. در نهایت، با مقایسه نیروی خمشی تجربی با مقادیر نظری، ضریب عملکردی برای توصیف کارایی ساختار پارچه در کامپوزیتهای پایه سیمانی معرفی گردید که نشاندهنده تأثیر معنادار ویژگیهای ساختاری پارچه و شرایط قرارگیری آن در ماتریس بر رفتار خمشی کامپوزیت است.
نشریه نساجی و پلیمر