تأثیر پارچه‌های جاذب رطوبت بر بهبود زخم‌بستر بیماران بستری طولانی‌مدت

زخم‌بستر یکی از مشکلات شایع بیماران بستری طولانی‌مدت، به‌ویژه سالمندان، بیماران کم‌تحرک و افراد دارای محدودیت حرکتی است که عمدتاً به دلیل فشار مداوم، سایش و تجمع رطوبت در پوست ایجاد می‌شود. کنترل رطوبت نقش حیاتی در کاهش عفونت، تسریع روند بهبود و پیشگیری از عوارض بعدی دارد. نوع و بافت پارچه‌هایی که مستقیماً با پوست بیمار در تماس هستند، مانند ملحفه‌ها، لباس‌ها و پانسمان‌ها، اهمیت ویژه‌ای دارد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر انواع پارچه‌های جاذب رطوبت شامل طبیعی، مصنوعی، ترکیبی و هوشمند بر بهبود زخم‌بستر بیماران بستری طولانی‌مدت است. با روش مرور نظام‌مند و تحلیلی مقالات علمی، عملکرد پارچه‌ها بر اساس شاخص‌های مدیریت رطوبت، خاصیت ضدباکتری، حساسیت‌زایی پوستی، زیست‌سازگاری و هزینه ارزیابی شد. نتایج نشان داد پارچه‌های هوشمند با بیشترین شاخص مدیریت رطوبت و ویژگی‌های ضدباکتری، بیشترین کارایی را دارند، هرچند هزینه بالای آن‌ها ممکن است محدودیت‌هایی ایجاد کند. پارچه‌های ترکیبی با ترکیب متوازن الیاف طبیعی و مصنوعی و تکمیل‌های تخصصی، عملکردی نزدیک به پارچه‌های هوشمند ارائه می‌دهند. پارچه‌های طبیعی با راحتی و سازگاری بالا و پارچه‌های مصنوعی با دوام و ویژگی‌های ضدباکتری، محدودیت‌هایی در جذب رطوبت دارند که با تکمیل‌های تخصصی قابل بهبود است. ساختار بافت (تاری-پودی، حلقوی، بی‌بافت) و طراحی چندلایه نیز در انتقال رطوبت و تسریع ترمیم زخم نقش دارد. این پارچه‌ها در مقایسه با باند و گاز پنبه‌ای موجود در بازار، ممکن است عملکرد بهتری در مدیریت رطوبت و کاهش عفونت ارائه می‌کنند. انتخاب و بهینه‌سازی جنس، ساختار و لایه‌بندی پارچه‌های جاذب رطوبت می‌تواند راهکاری مؤثر برای ارتقای کیفیت مراقبت از بیماران بستری طولانی‌مدت باشد.